എഴുത്ത്:- ജെ കെ
“ആ വൃ,ത്തികെട്ട സ്ത്രീയെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് അച്ഛൻ ആ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ പറഞ്ഞു!! സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല മനുവിന് അത്. അമ്മയ്ക്ക് വയ്യാത്ത കാര്യം പറയാൻ വേണ്ടി പോയതായിരുന്നു അച്ഛന്റെ അരികിലേക്ക്…”
ആ വാക്കുകൾ ഒരു കൊടുംകാറ്റുപോലെ മനുവിന്റെ കാതുകളിൽ അ,ടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ലോകം കറങ്ങുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. നഗരത്തിലെ ആ ഇടുങ്ങിയ മുറിയിൽ, മ,ദ്യത്തിന്റെ ഗന്ധവും വിലകുറഞ്ഞ പെർഫ്യൂമിന്റെ മണവും കലർന്ന അന്തരീക്ഷത്തിൽ, തന്റെ അച്ഛൻ – സദാനന്ദൻ – മറ്റൊരു സ്ത്രീയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് നിൽക്കുന്നു. മനുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടത് സങ്കടമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അടക്കാനാവാത്ത വെറുപ്പായിരുന്നു.
”അച്ഛാ… അമ്മയ്ക്ക് തീരെ വയ്യ… ഹോസ്പിറ്റലിൽ…” മനുവിന്റെ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ സദാനന്ദൻ അനുവദിച്ചില്ല.
”ഏതടാ നിന്റെ അമ്മ? ആ തറവാടിത്തം പറഞ്ഞു നടന്നവളോ? പോയി ചാവുവാൻ പറ അവളോട്. നിനക്കും ഇവിടെ നിൽക്കാൻ അനുവാദമില്ല. ഇറങ്ങിപ്പോടാ!”
സദാനന്ദന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ക്രൂ,രത തളംകെട്ടി നിന്നു. കൂടെയുള്ള സ്ത്രീ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരി മനുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ തുളച്ചുകയറി. ഒരക്ഷരം പോലും ഉരിയാടാതെ, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളുമായി അവൻ ആ പടിയിറങ്ങി.
അതൊരു വലിയ തകർച്ചയുടെ തുടക്കമായിരുന്നു. മനുവിന്റെ ഓർമ്മകൾ അവനെ വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഒരു കാലത്ത് കേരളത്തിലെ വലിയൊരു തറവാട്ടിലെ രാജകുമാരിയായിരുന്നു അവന്റെ അമ്മ ജയ. പാരമ്പര്യവും പ്രൗഢിയുമുള്ള ആ വീട്ടിലേക്ക് പണിക്കാരനായി എത്തിയതായിരുന്നു സദാനന്ദൻ.
വശ്യമായ സംസാരവും കപടമായ സ്നേഹപ്രകടനങ്ങളും കൊണ്ട് അയാൾ ജയയുടെ മനസ്സു കീഴടക്കി. വീട്ടുകാർ വിലക്കിയിട്ടും, ജാതിയും പദവിയും നോക്കാതെ ജയ തന്റെ പ്രണയത്തിന് വേണ്ടി സർവ്വതും ഉപേക്ഷിച്ചു. ഒരു രാത്രിയിൽ, ആ തറവാടിന്റെ പടികളിറങ്ങി സദാനന്ദന്റെ കൈപിടിച്ച് അവൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ സ്വർഗ്ഗം കൈവെള്ളയിലാണെന്ന് അവൾ കരുതിയിരുന്നു.
പക്ഷേ, വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ ആ സ്വപ്നം കരിഞ്ഞുപോയി. സദാനന്ദൻ ഒരു മ,ദ്യപാനിയും സ്ത്രീ,ലമ്പ,ടനുമായിരുന്നു. ജയയുടെ പക്കലുണ്ടാ യിരുന്ന ആഭരണങ്ങൾ ഓരോന്നായി അയാൾ വിറ്റു തുലച്ചു. എതിർത്തപ്പോഴൊക്കെ ക്രൂ,രമായ മർ,ദ്ദനമായിരുന്നു മറുപടി. മനു ജനിച്ചപ്പോൾ സ്ഥിതി കുറച്ചുകൂടി വഷളായി. അച്ഛന്റെ സ്നേഹം എന്താണെന്ന് മനു അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. രാത്രി വൈകി വീട്ടിലെത്തി അമ്മയെ ഉപ,ദ്രവിക്കുന്ന, രാവിലെ ഉറക്കം എഴുന്നേറ്റ് ആരോടും മിണ്ടാതെ ഇറങ്ങിപ്പോകുന്ന ഒരു രൂപമായിരുന്നു അവന് അച്ഛൻ.
ജയ പട്ടിണി കിടന്നും കൂലിപ്പണിക്ക് പോയുമാണ് മനുവിനെ വളർത്തിയത്. മകനെ ഒരു വലിയ നിലയിൽ എത്തിക്കണമെന്നത് മാത്രമായിരുന്നു ആ അമ്മയുടെ സ്വപ്നം. എന്നാൽ കഠിനമായ അധ്വാനവും മനസ്സിലെ വേദനയും ജയയുടെ ആരോഗ്യത്തെ കാർന്നുതിന്നു. ഇടയ്ക്കിടെയുണ്ടാകുന്ന തലവേദനയെ അവൾ അവഗണിച്ചു. പക്ഷേ, ഒരു ദിവസം ജോലിസ്ഥലത്ത് വെച്ച് ബോധരഹിതയായി വീണപ്പോൾ ഡോക്ടർമാർ വിധിയെഴുതി – ബ്രെയിൻ ട്യൂമർ. അത് അവസാന ഘട്ടത്തിലായിരുന്നു.
മരണമണി മുഴങ്ങുന്നത് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ജയയ്ക്ക് അവസാനമായി തന്റെ ഭർത്താവിനെ ഒന്ന് കാണണമെന്ന് തോന്നി. എത്ര ദ്രോഹിച്ചാലും അയാൾ തന്റെ താലി കെട്ടിയ പുരുഷനാണെന്ന ചിന്ത ആ പാവം സ്ത്രീയുടെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ ആ അവസാന ആഗ്രഹം സാധിച്ചു കൊടുക്കാനാണ് മനു സദാനന്ദനെ തേടിയിറങ്ങിയത്. പക്ഷേ, അന്ന് ആ സ്ത്രീയുടെ വീട്ടിൽ വെച്ച് കേട്ട വാക്കുകൾ മനുവിന്റെ ഉള്ളിലെ അവസാന സ്നേഹത്തെയും കൊന്നു കളഞ്ഞു.
അമ്മ മരിച്ചു. അനാഥമായ ഒരു മൃതദേഹത്തിന് മുന്നിൽ തകർന്നിരിക്കാൻ മനുവിന് സമയമില്ലായിരുന്നു. ബന്ധുക്കളാരും വന്നില്ല. നാട്ടുകാരുടെ സഹായത്തോടെ അമ്മയെ മണ്ണിലേക്ക് അയക്കുമ്പോൾ മനുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീരുണ്ടായി രുന്നില്ല, പകരം ഒരു കരിമ്പാറയുടെ കരുത്തുണ്ടായിരുന്നു. ആ അനാഥത്വത്തിൽ നിന്നും അവൻ നടന്നത് ലക്ഷ്യങ്ങളിലേക്കായിരുന്നു. സർക്കാർ അനാഥാലയത്തിൽ താമസിച്ച്, പാർട്ട് ടൈം ജോലികൾ ചെയ്ത് അവൻ പഠിച്ചു. ഓരോ രാത്രിയും വിശന്നിരിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ മുന്നിൽ അച്ഛന്റെ ആ പരിഹാസച്ചിരി തെളിഞ്ഞു വരുമായിരുന്നു. ആ വെറുപ്പാണ് അവനെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചത്.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പത്തൊൻപത് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം, ഒരു പോലീസ് ജീപ്പ് നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ജംഗ്ഷനിലൂടെ കടന്നുപോയി. ജീപ്പിന്റെ മുൻസീറ്റിൽ സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ മനു. വി. നായർ ഗൗരവത്തോടെ ഇരിക്കുന്നു. യൂണിഫോമിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ വെയിലിൽ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്നുണ്ട്. ക്രമസമാധാന പാലനത്തിന്റെ ഭാഗമായി നഗരം ചുറ്റുന്നതിനിടയിലാണ് റോഡരികിലെ ഒരു ഓരത്ത് ആൾക്കൂട്ടം ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.
“വണ്ടി നിർത്തൂ,” മനു ഡ്രൈവറോട് പറഞ്ഞു. അഴുക്കുചാലുകൾക്ക് അരികിലെ കല്ലിൽ ചാരി ഒരു വൃദ്ധൻ ബോധരഹിതനായി കിടക്കുന്നു. ചുറ്റുമുള്ളവർ പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി കടന്നുപോകുന്നു. മനു ജീപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങി അങ്ങോട്ട് നടന്നു. ആ മനുഷ്യന്റെ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ മനുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു. പാറിപ്പറന്ന നരച്ച മുടി, മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങൾ, വ്രണങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കാലുകൾ. അയാൾക്ക് എന്തോ മാറാരോഗം ഉണ്ട് എന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ അറിയാം. മനു അയാളുടെ മുഖം സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അതായിരുന്നു സദാനന്ദൻ. വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ദൃഢമായ ശരീരവും അഹങ്കാരവും ഉണ്ടായിരുന്ന ആ മനുഷ്യൻ ഇന്ന് ഒരു അസ്ഥികൂടമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അയാളുടെ ജീവിതത്തിൽ അയാൾ ആസ്വദിച്ചു തീർത്ത സ്ത്രീകൾ ആരും കൂടെയില്ല. പണം തീർന്നപ്പോൾ, ശരീരം തളർന്നപ്പോൾ അയാൾ തെരുവിലേക്ക് എറിയപ്പെട്ടു.
മനുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നിമിഷം ആ പഴയ ബാലൻ ഉണർന്നു. തന്റെ അമ്മയെ ദ്രോ,ഹിച്ച, തന്നെ ആട്ടിയകറ്റിയ മനുഷ്യൻ. ഇവനെ ഇവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകണം എന്ന് അവന്റെ ഉള്ളിലെ രോഷം പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, അവന്റെ യൂണിഫോം അവനെ തടഞ്ഞു. ഒരു പോലീസുകാരൻ എന്ന നിലയിൽ ഒരു അനാഥനെ തെരുവിൽ ഉപേക്ഷിക്കാൻ അവന് കഴിയില്ല.
”ഇദ്ദേഹത്തെ എടുത്ത് വണ്ടിയിൽ കയറ്റൂ. നമുക്ക് അടുത്തുള്ള ഗവൺമെന്റ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിക്കാം,” മനു നിർദ്ദേശിച്ചു..ആശുപത്രിയിൽ വേണ്ട ചികിത്സകൾക്ക് മനു ഏർപ്പാട് ചെയ്തു. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് സദാനന്ദൻ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു. എങ്കിലും പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവാനായിരുന്നില്ല. ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്ത ദിവസം അയാൾക്ക് പോകാൻ ഇടമില്ലായിരുന്നു. മനു തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കുറച്ച് പണം ഉപയോഗിച്ച് നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള ഒരു വൃദ്ധസദനത്തിൽ അയാൾക്ക് ഇടം കണ്ടെത്തി.
അവിടെ യെത്തിച്ച്, സുരക്ഷിതമായ ഒരു മുറിയിൽ കിടത്തി ഇറങ്ങാൻ നേരം സദാനന്ദൻ മനുവിന്റെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”സാറേ… ദൈവം തന്ന നിധിയാണ് സാറ്. എന്റെ സ്വന്തം മകൻ പോലും എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു. എന്റെ കൂടെ സുഖിച്ചു നടന്നവരൊക്കെ എന്നെ തെരുവിലിട്ടു. പക്ഷേ സാറ്… സാറ് എനിക്ക് പുനർജന്മം നൽകി. സാറിന്റെ പേരെന്താ?” വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ അയാൾ ചോദിച്ചു. മനു ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദനായി. തന്റെ പേര് പറഞ്ഞാൽ, താൻ ആരാണെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തിയാൽ ഈ വൃദ്ധൻ ഒരുപക്ഷേ സങ്കടം കൊണ്ട് മരിച്ചുപോയേക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ അയാൾ തന്റെ മകന്റെ തണലിൽ സുഖിക്കാൻ നോക്കിയേക്കാം. തനിക്ക് അച്ഛനില്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കാനാണ് മനുവിന് ഇഷ്ടം.
”എന്റെ പേര് അറിഞ്ഞിട്ട് എന്തിനാ? ഒരു പോലീസുകാരൻ തന്റെ കടമ ചെയ്തു എന്ന് കരുതിയാൽ മതി,” മനു തണുത്ത സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. സദാനന്ദൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ മനുവിന്റെ കാൽക്കൽ വെച്ചു. “സാറ് വലിയവനാണ്. സാറിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും പുണ്യം ചെയ്തവരാണ്. ഇത്രയും നല്ലൊരു മകനെ കിട്ടിയല്ലോ.” ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മനുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുച്ഛച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ആ ചിരിയിൽ വർഷങ്ങളുടെ നോവും പ്രതികാരവും അടങ്ങിയിരുന്നു. താൻ ഇവിടെ എത്തിയത് തന്റെ അമ്മയുടെ പുണ്യം കൊണ്ടാണെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു, പക്ഷേ അച്ഛന്റെ കാര്യത്തിൽ അത് വെറും വിരോധാഭാസമായി അവന് തോന്നി.
”ഇവിടെ നിങ്ങൾക്ക് ഭക്ഷണവും മരുന്നും കൃത്യമായി ലഭിക്കും. ഇനി തെരുവിലേക്ക് ഇറങ്ങേണ്ടി വരില്ല,” മനു തന്റെ ഷൂവിന് മുകളിൽ ഇരുന്ന അയാളുടെ കൈകൾ സാവധാനം മാറ്റി. മനു പടിയിറങ്ങി നടന്നു. ഓരോ ചുവടുവെക്കുമ്പോഴും അയാൾ തന്റെ പഴയ ഓർമ്മകളെ അവിടെ ഉപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. ജീപ്പിൽ കയറി കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ വൃദ്ധസദനത്തിന്റെ ഉമ്മറത്ത് നിന്ന് കൈകൂപ്പി നിൽക്കുന്ന സദാനന്ദനെ അവൻ കണ്ടു. ആ മനുഷ്യന് ഇപ്പോഴും അറിയില്ല താൻ തന്റെ മകന്റെ കാരുണ്യത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നതെന്ന്.
മനു ജീപ്പിന്റെ ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തി പുറത്തെ കാറ്റിലേക്ക് മുഖം തിരിച്ചു. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലൂടെ ജീപ്പ് മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞു. ”എനിക്കറിയില്ല അയാൾ ആരാണെന്ന്. എനിക്ക് അച്ഛനില്ല. എന്റെ അച്ഛൻ പത്തൊൻപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് മരിച്ചു പോയി. ഇത് വെറുമൊരു അനാഥൻ… അത്ര മാത്രം.” അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു… മനുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരു ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. പ്രതികാരം കൊ,ലപാത കത്തിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് അർഹിക്കാത്ത കാരുണ്യം നൽകിക്കൊണ്ട് അവഗണി ക്കലാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. തന്റെ അമ്മയുടെ ആത്മാവ് ഇപ്പോൾ ശാന്തമായിരിക്കുമെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചു. സദാനന്ദൻ തന്റെ ബാക്കി ജീവിതം ആ വൃദ്ധസദനത്തിന്റെ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ, തന്റെ മകനെ തിരിച്ചറിയാതെ, അവന്റെ ഔദാര്യത്തിൽ ഒരു അപരിചിതനായി കഴിയട്ടെ. അതായിരുന്നു അയാൾക്ക് നൽകാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷ.
മനുവിന്റെ യാത്ര തുടരുകയാണ്. നീതിയുടെയും സത്യത്തിന്റെയും പാതയിലൂടെ. അവന്റെ പിന്നിൽ ഒരു ഭൂതകാലം കരിനിഴലായി ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, അവന്റെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞ ആകാശം സൂര്യപ്രകാശത്താൽ തിളങ്ങുകയായിരുന്നു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ പഴയ മുറിവുകളെല്ലാം സാവധാനം ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങി. താൻ കടന്നു വന്ന കനൽവഴികളിൽ നിന്ന് ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനായി അവൻ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു.
ഈ കഥ മനുവിന്റെ വിജയത്തിന്റേത് മാത്രമല്ല, സഹനത്തിന്റെ നെല്ലിപ്പടി കണ്ട ഒരു മകൻ തന്റെ ആത്മാഭിമാനം കാത്തു സൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് വിധിയോട് നടത്തിയ പോരാട്ടത്തിന്റെ കൂടിയാണ്. സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയാത്തവരോട് വെറുപ്പ് കാണിക്കാതെ അവഗണിക്കാൻ പഠിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ പക്വത എന്ന് മനു ലോകത്തിന് കാണിച്ചു കൊടുത്തു.