അനുഭവങ്ങൾ പാളിച്ചകൾ.
രചന അച്ചു വിപിൻ
അതേയ് ഞാൻ സൗദിയിൽ നിന്ന് വരുമ്പോ രമ്യക്ക് രണ്ടു പവന്റെ മാല കൂടി മേടിച്ചോണ്ട് വരാനവൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. നിനക്ക് വല്ലതും വേണോ?
അയാൾ അവളോട് ചോദിച്ചു.
എന്തിനാ ഏട്ടാ കയ്യിൽ കാശില്ലാതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഓരോന്ന് വാങ്ങിയിട്ട് വരാമെന്ന് ഏൽക്കുന്നത്?
കാര്യം നിങ്ങടെ പെങ്ങളൊക്കെയാണ് എന്ന് കരുതി കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചു വിട്ട പെങ്ങൾക്കിങ്ങനെ വാരിക്കോരി കൊടുക്കുന്നതിനും ഒരു പരിധിയില്ലേ?
ഏട്ടനിപ്പോ കടം മേടിച്ചോരോന്നു മേടിച്ചോണ്ട് വരും ഒടുക്കം ആ കടം വീട്ടാൻ ഏട്ടൻ തന്നെ പിന്നെയും പണിയെടുക്കണം.
അവൾ പറഞ്ഞത് ദേഷ്യത്തോടെയല്ലായിരുന്നു അവരുടെ കുടുംബത്തിന്റെ അവസ്ഥ ഓർത്തുള്ള വിഷമം കൊണ്ടായിരുന്നു.
നമുക്കും രണ്ട് കുട്ടികളാ വളർന്നു വരുന്നതെന്നോർക്കണം.
അയാൾ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
എടീ നീ ,അങ്ങനെ പറയരുത്. എനിക്ക് കൂടപ്പിറപ്പായിട്ട് അവള് മാത്രമല്ലേ ഉള്ളൂ. എനിക്കെന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ട് വന്നാൽ അവളോട് ചോദിച്ചാൽ അവളും എന്നെ സഹായിക്കും.
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അയാളുടെ മനസ്സിൽ സഹോദരിയോടുള്ള സ്നേഹത്തിന് വിലയുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ആവശ്യത്തിന് കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്തു കൊടുക്കണമെന്നൊരു തോന്നൽ അയാളുടെ വാക്കിൽ കണ്ടത് കൊണ്ടാവാം അവസാനം അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
ഇനിയൊക്കെ നിങ്ങടെ ഇഷ്ടം പോലെ. എന്തായാലും എനിക്കൊന്നും വരുമ്പോ കൊണ്ടുവരണ്ട. എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഒന്നു കണ്ടാൽ മതി.
അയാൾ ചിരിച്ചു.
നിനക്കൊന്നും വേണ്ടേ?
വേണ്ട.
അവൾ പറഞ്ഞു.
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അയാൾ സൗദിയിൽ നിന്ന് നാട്ടിലെത്തി.
കയ്യിൽ വലിയൊരു സ്യൂട്ട്കേസ്.
വീട്ടിൽ കുട്ടികൾ അച്ഛനെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ ഓടിയെത്തി.
അച്ഛാ…അയാൾ രണ്ടുപേരെയും മാറിമാറി എടുത്തു.
ഭാര്യ വാതിൽക്കൽ നിന്നാ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നു.
അയാൾ സ്യൂട്ട്കേസിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു പെട്ടി പുറത്തെടുത്തു.
ഇത് രമ്യയ്ക്ക്.
പെട്ടി തുറന്നപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ തിളങ്ങുന്ന രണ്ടു പവന്റെ മാല.
അവൾ പറഞ്ഞതല്ലേ മാല വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവരണമെന്ന്,അയാളുടെ ഭാര്യ മാലയിലേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ ഭർത്താവിന്റെ മുഖത്തേക്കും.
ദേ നിക്കുന്നു രമ്യ ആ കയ്യിലേക്ക് തന്നെ കൊടുത്തോ.
അവൾ പറഞ്ഞു.
കണ്ടിട്ട് രണ്ട് പവൻ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നില്ല അത്രയ്ക്ക് പൊലിമയില്ല ഇതൊക്കെ ഓൾഡ് ഫാഷനാ. ഈ ഏട്ടനൊരു ഫാഷൻ സെൻസില്ല..
രമ്യ വല്യ സന്തോഷം ഒന്നും പ്രകടിപ്പിക്കാതെയത് വാങ്ങുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ചെറിയൊരു വിഷമം തോന്നിയെങ്കിലും അവൾ മറുത്തൊന്നും പറഞ്ഞില്ല കാരണം മക്കളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് ഭർത്താവിന്റെ മനസ്സ് വേദനിപ്പിക്കാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.
അവൾ ഭർത്താവിനിഷ്ടപ്പെട്ട വിഭവങ്ങൾ ഓരോ ദിവസവും വെച്ച് വിളമ്പി.
അങ്ങനെ കുറച്ചു ദിവസത്തെ അവധി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വീണ്ടും അയാൾക്ക് സൗദിയിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകേണ്ടി വന്നു.
പോകുന്നതിന്റെ തലേന്ന് രാത്രി കുട്ടികൾ അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കിടന്നു.
അച്ഛൻ ഇനി എപ്പോ വരും?
വേഗം വരാം മക്കളെ.
അയാൾ പറഞ്ഞു.
ഭാര്യ അടുക്കളയിൽ നിന്നത് കേട്ടു.
അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു…
ആ ‘വേഗം’എന്ന വാക്കിന് ചിലപ്പോൾ മാസങ്ങളുടെ ദൈർഘ്യമുണ്ടെന്ന്.
പിറ്റേന്ന് അയാൾ പോയി.
വീണ്ടും അതേ പ്രവാസജീവിതം.
രാവിലെ ജോലിക്ക് പോകും രാത്രി ക്ഷീണിച്ച് മുറിയിലെത്തും വീട്ടിലേക്ക് വിളിക്കും.
മക്കളോട് സംസാരിക്കും ഭാര്യയോട് സംസാരിക്കും.
കുട്ടികളുടെ ഫീസ് അടച്ചോ?
കുറച്ച് ബാക്കി ഉണ്ട്.
ഞാൻ അടുത്ത മാസം അയക്കാം.
അങ്ങനെ മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാളുടെ ഫോൺ വന്നു.
പക്ഷേ ഇത്തവണ അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ ഉത്സാഹമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
എനിക്ക് ഈ ജോലി ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നില്ല.”
ഭാര്യ ഞെട്ടി.
എന്തുപറ്റി?
ശരീരത്തിന് തീരെ വയ്യ. കുറെ നാളായി അസുഖം മാറുന്നില്ല. ഡോക്ടറെ കാണിച്ചിട്ടും വലിയ മാറ്റമില്ല. ഇങ്ങനെ ഇവിടെ കിടന്ന് ജോലി ചെയ്യാനിനി പറ്റില്ല.
വയ്യെങ്കിൽ ഇങ്ങോട്ട് പോന്നോളൂ.ഒക്കെ ശരിയാവും.അവൾ അയാളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അയാൾ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അയാളുടെ കയ്യിൽ വലിയ സ്യൂട്ട്കേസുകളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഒരു പ്രവാസി തിരിച്ചു വന്നതിന്റെ സന്തോഷത്തേക്കാൾ… ഇനി എന്ത് ചെയ്യും എന്ന ആശങ്കയായിരുന്നു ആ വീട്ടിൽ.
സമ്പാദ്യം ഒന്നുമില്ല.
കയ്യിൽ കാശില്ല.
മുന്നിൽ രണ്ടു കുട്ടികളുടെ പഠനം.
അതിനിടയിലാണ് സ്കൂളിൽ നിന്ന് ഫോൺ വരുന്നത്.ഫീസ് അടയ്ക്കാനുള്ള അവസാന തീയതി കഴിഞ്ഞു.ഉടൻ പണമടയ്ക്കണം.”
ഭാര്യ ഫോൺ വെച്ചിട്ട് ഭർത്താവിനെ നോക്കി.
അയാൾ ഒന്നും പറയാതെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
അയാൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു,
ഫീസ് അടയ്ക്കാൻ എത്ര വേണം?
രണ്ടുപേരുടെയും ഫീസ് ചേർത്ത് വലിയൊരു തുകയാണുള്ളത്.
അയാൾ തലകുനിച്ചു.
അന്ന് രാത്രി ഇരുവരും ഉറങ്ങിയില്ല.
അടുത്ത ദിവസം അയാൾ കുറെ സുഹൃത്തുക്കളെ വിളിച്ചു.
കുറച്ച് പണം കടം തരാമോ?”
ഒരാൾ പറഞ്ഞു:
ഇപ്പോൾ കൈയിൽ ഇല്ലെടാ.
മറ്റൊരാൾ:
ഞാനും കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടിലാണ്.
അങ്ങനെ ഓരോ വാതിലും മുട്ടിയിട്ടും ഒന്നും നടന്നില്ല.
അവസാനം അയാളുടെ ഭാര്യ പറഞ്ഞു…
ആരോടും ചോദിക്കണ്ട എന്റെ കഴുത്തിലെ ഈ താലി മാല കൊണ്ട് പോയി പണയം വെക്കാം അത് പോരേ?
അപ്പോഴാണ് അയാളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കാര്യം ഓർമ വന്നത്.
രമ്യ…
അയാളുടെ സഹോദരി.
അവൾക്ക് താൻ എത്രയോ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
സൗദിയിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന ആ രണ്ടു പവന്റെ മാലയും അയാൾക്ക് ഓർമ്മ വന്നു..
എടീ ഞാൻ രമ്യയെ ഒന്നു വിളിക്കട്ടെ.
അയാൾ ഫോൺ എടുത്തു,
കുറച്ചു നേരം നമ്പറിലേക്ക് നോക്കിയ ശേഷം അയാൾ തന്റെ പെങ്ങളെ വിളിച്ചു.
ഹലോ മോളെ രമ്യ…”
എന്താ ഏട്ടാ?
അയാൾ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
എനിക്ക് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്.
പറ ഏട്ടാ.
നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ… സൗദിയിൽ നിന്ന് വന്നപ്പോൾ നിനക്ക് രണ്ടു പവന്റെ മാല വാങ്ങിത്തന്നത്?
ഓർമ്മയുണ്ട്.
അത്… കുറച്ച് ദിവസത്തേക്ക് എനിക്ക് പണയം വെക്കാൻ തരാമോ മോളെ ?
അപ്പുറത്ത് കുറച്ചു നേരം നിശ്ശബ്ദത.
എന്തിനാ ഏട്ടാ?
കുട്ടികളുടെ സ്കൂൾ ഫീസ് അടയ്ക്കാനാണ്. ഇപ്പോൾ എന്റെ കയ്യിൽ പണമില്ല.കുറച്ചു ദിവസത്തിനുള്ളിൽ എന്തെങ്കിലും വഴി നോക്കി ഏട്ടൻ തിരിച്ചുതരാം.
വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
അവൾ പറഞ്ഞു
ഏട്ടാ…ആ മാല ഇപ്പോൾ തരാൻ പറ്റില്ല.തന്നാലും, ഈയാവസ്ഥയിൽ ഏട്ടനത് തിരിച്ചു തരും എന്നതിന് എന്താണ് ഉറപ്പ്?
തന്ന സാധനം തിരിച്ചു ചോദിക്കുന്നത് ശരിയല്ല ഏട്ടാ..
അയാളുടെ കൈയിലെ ഫോൺ പതുക്കെ താഴേക്ക് വീണു.
ഭാര്യ അയാളെ നോക്കി നിന്നു.
“എന്തുപറഞ്ഞു?”
അയാൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
“തന്നില്ലല്ലേ?”
അയാൾ തലകുനിച്ചു.
അവൾ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
അയാൾ അവളെ നോക്കി.
“നിങ്ങൾക്ക് കഴിയുന്നത് പോലെ കൊടുക്കൂ എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ നിങ്ങൾ അതിനെ എതിർത്തിരുന്നു.”
അവൾ അയാളുടെ മനസ്സ് വേദനിപ്പിക്കാതെ തുടർന്നു.
അന്ന് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞില്ലേ… ‘എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ട് വന്നാൽ അവൾ എന്നെ സഹായിക്കും’ എന്ന്.
അയാൾ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
അത് തെറ്റായിപ്പോയി എന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല ഏട്ടാ. കൂടപ്പിറപ്പിനോട് സ്നേഹം കാണിച്ചത് നിങ്ങടെ തെറ്റല്ല.
അവൾ അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് ഇരുന്നു.
പക്ഷേ… നമുക്ക് കൊടുക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ശേഷി കൂടി നോക്കണം. കാരണം നാളെ നമ്മൾക്ക് തന്നെ ആവശ്യം വന്നാൽ, നമ്മൾ കൊടുത്തതൊക്കെ തിരിച്ചു കിട്ടണമെന്നില്ല.
അയാൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
അന്ന് നിങ്ങൾ എന്നോട് ചോദിച്ചില്ലേ, ‘നിനക്ക് വല്ലതും വേണോ?’ എന്ന്.
അയാൾ അവളെ നോക്കി.
അന്നേരം ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടോ?
അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ നനവ് നിറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഒന്നു കണ്ടാൽ മതിയാരുന്നു.
അവൾ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
എനിക്ക് ശരിക്കും അത്രയേ വേണ്ടിയിരുന്നുള്ളൂ.”
അവൾ അയാളുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
ഇപ്പോഴും എനിക്ക് സ്വർണം ഒന്നും വേണ്ട ഏട്ടാ അയാൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
നമ്മുടെ കുട്ടികളുടെ ഫീസ് അടയ്ക്കാൻ തല്ക്കാലം ഈ മാല മതി ബാക്കി നമുക്ക് പിന്നെ നോക്കാം എന്തായാലും നമ്മൾക്കിനി ഒരുമിച്ച് നിൽക്കാൻ കഴിയില്ലേ അത് മതി.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി
കൂടപ്പിറപ്പുകൾക്ക് ഓരോന്ന് കൊടുക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല.പക്ഷേ കൊടുക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ നാളെയും കൂടി കണക്കാക്കണം.
കാരണം ചില സമ്മാനങ്ങൾ തിരികെ ചോദിക്കാനാവില്ല.ചില സഹായങ്ങൾ തിരികെ ലഭിക്കണമെന്നുമില്ല.
പക്ഷേ…
നമ്മൾക്കായി നിൽക്കുന്ന ഒരാളുടെ സ്നേഹത്തിന്,രണ്ടു പവൻ സ്വർണത്തേക്കാൾ വലിയ വിലയുണ്ടാകും.