കവലയിലെ തയ്യൽക്കാരനായ രമേഷുമായി പ്രസന്നയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്ന വഴിവിട്ട ബന്ധമായിരുന്നു ഇതിനെല്ലാം പിന്നിൽ. രമേഷിന്റെ കുബുദ്ധിയാണ് ഹരിദാസനെ പുറത്താക്കാൻ പ്രസന്നയ്ക്ക് കരുത്ത് നൽകിയത്…..

എഴുത്ത്;-ജെ കെ

” എങ്ങോട്ടാടോ കയറി വരുന്നത്?? “” തന്റെ സ്വന്തം ഭാര്യ ചോദിച്ചത് കേട്ട് ഹരിദാസ് ഒരു നിമിഷം ഞെട്ടിപ്പോയി.. ഗൾഫിലെ ജോലി പെട്ടെന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ നാട്ടിലേക്ക് പോന്നത് ഇവരെല്ലാം തന്റെ കൂടെ ഉണ്ടാവും എന്നുള്ള പ്രതീക്ഷയിലാണ്… പക്ഷേ അപ്പോഴാണ് പ്രസന്നയുടെ ഇത്തരത്തിൽ ഉള്ള പെരുമാറ്റം. അത് ഹരിദാസിനെ ആകെ തളർത്തി കളഞ്ഞു.

നാലു പതിറ്റാണ്ടോളം നീണ്ട പ്രവാസത്തിന്റെ പൊള്ളുന്ന ഓർമ്മകളു മായിട്ടാണ് ഹരിദാസൻ വിമാനമിറങ്ങിയത്. ഇരുപതാം വയസ്സിൽ വെറും കയ്യോടെ ഒരു തടിപ്പെട്ടിയിൽ നൂറായിരം സ്വപ്നങ്ങളുമായി വിമാനം കയറുമ്പോൾ അയാളുടെ മുന്നിൽ ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—ദാരിദ്ര്യം പിടികൂടിയ തന്റെ കുടുംബത്തെ എങ്ങനെയെങ്കിലും കരകയറ്റണം. മണലാരണ്യത്തിലെ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന കാറ്റിലും, കഠിനമായ പണിയെടുത്തും അയാൾ സമ്പാദിച്ച ഓരോ രൂപയും നാട്ടിലേക്ക് അയച്ചു. നാട്ടിൽ ആ പണം കൈപ്പറ്റിയിരുന്ന ഭാര്യ പ്രസന്നയെ അയാൾ കണ്ണടച്ച് വിശ്വസിച്ചു. “പ്രസന്നേ, ഇത് നിന്റെ പേരിൽ ഇരിക്കട്ടെ, നാളെ നമുക്ക് സാമ്പത്തികമായി ഒരു സുരക്ഷിതത്വം വേണമല്ലോ” എന്ന് അയാൾ ഫോണിലൂടെ പറയുമ്പോൾ, മറുവശത്ത് അവൾ ഗൂഢമായി ചിരിക്കുകയായിരുന്നു..

ഹരിദാസിന്റെ വിയർപ്പിന്റെ വില അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല, അല്ലെങ്കിൽ അറിയാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല. അത്യാവശ്യം സംഭവിച്ചല്ലോ ഇനിയിപ്പോ നാട്ടിൽ സ്ഥിരം ആക്കാം എന്ന് അയാൾ ഓരോ തവണ പറയുമ്പോഴും മുടക്കിയിരുന്നത് പ്രസന്ന ആയിരുന്നു.

പ്രസനയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഹരിദാസൻ പണം ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു യന്ത്രം മാത്രമാണ്… അയാളോട് അവൾക്ക് യാതൊരുവിധ സ്നേഹവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല… അവളുടെ പ്രണയം മുഴുവൻ രമേശനോടായിരുന്നു..

മടങ്ങി വന്ന ആ ദിവസം ഹരിദാസൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വീടിന്റെ ഉമ്മറപ്പടിയിലേക്ക് ബാഗുമായി കയറിച്ചെന്ന അയാളെ കാത്തിരുന്നത് സ്നേഹനിർഭരമായ സ്വീകരണമായിരുന്നില്ല. പകരം, കടുപ്പമേറിയതും വെറുപ്പ് നിറഞ്ഞതുമായ ഒരു നോട്ടമായിരുന്നു.
​”പ്രസന്നേ… ദാ ഞാനെത്തി. ഇനി ഞാൻ പോകുന്നില്ല. നമുക്കിവിടെ സുഖമായി കഴിയാം,” ഹരിദാസൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
​എന്നാൽ പ്രസന്നയുടെ മറുപടി അയാളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.

“ഇറങ്ങടാ എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന്! നിന്നെക്കൊണ്ട് ഇനി എനിക്ക് ഒരു പ്രയോജനവുമില്ല. ഗൾഫിൽ പോയി ഇനി പണിയെടുക്കാൻ പറ്റാത്ത നിന്നെ എന്തിനാ ഞാൻ ഇവിടെ വെച്ചോണ്ടിരിക്കുന്നത്?”
​ഹരിദാസൻ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി. “നീയെന്താ ഈ പറയുന്നത് പ്രസന്നേ? ഇത് ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ടുണ്ടാക്കിയ വീടല്ലേ? നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ ചോര നീരാക്കിയതല്ലേ?” ​”അതൊക്കെ പഴയ കഥ. ഈ വീടും സ്ഥലവും ഇപ്പോൾ എന്റെ പേരിലാണ്. ഇതിൽ നിനക്ക് ഒരവകാശവുമില്ല. മര്യാദയ്ക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയാൽ നിനക്ക് കൊള്ളാം, മുഷിഞ്ഞ കുറെ തുണിയുമായി വന്നിരിക്കുകയാണ് അയാൾ” അവൾ ആക്രോശിച്ചു.

​ആ നിമിഷം ഹരിദാസൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, താൻ ഒരു വലിയ വിഡ്ഢിയായിരുന്നു. തന്റെ വിയർപ്പും ര,ക്തവും കൊണ്ട് പടുത്തുയർത്തിയ ചുവരുകൾക്ക് മുന്നിൽ അയാൾ അന്യനായി. പണമുണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത് സ്നേഹം നടിച്ച പ്രസന്ന, ഇന്ന് അയാളെ ഒരു കറിവേപ്പില പോലെ വലിച്ചെറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. തകർന്ന ഹൃദയത്തോടെ, കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ ബാഗുമായി അയാൾ പടിയിറങ്ങി.
​ഹരിദാസൻ നാട്ടിലില്ലാതിരുന്ന കാലത്ത്, കവലയിലെ തയ്യൽക്കാരനായ രമേഷുമായി പ്രസന്നയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്ന വഴിവിട്ട ബന്ധമായിരുന്നു ഇതിനെല്ലാം പിന്നിൽ. രമേഷിന്റെ കുബുദ്ധിയാണ് ഹരിദാസനെ പുറത്താക്കാൻ പ്രസന്നയ്ക്ക് കരുത്ത് നൽകിയത്. വീടിന് പുറത്തായ ഹരിദാസൻ ചെന്നെത്തിയത് ടൗണിലെ ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയുടെ മുന്നിലായിരുന്നു. അവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ ചിന്തകൾ പിന്നിലേക്ക് പോയി. പണമുണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത് അയാൾ സ്വന്തം അച്ഛനെയും അമ്മയെയും സഹോദരങ്ങളെയും മറന്നു പോയിരുന്നു. എല്ലാവരും കൂടി തറവാട്ടിൽ ആയിരുന്നു താമസം എന്നാൽ താൻ പോയതിനുശേഷം അവരെല്ലാം പ്രസന്നയെ ഉപദ്രവിക്കുകയാണ് എന്ന് ഫോണിലൂടെ എന്നും കരഞ്ഞു പറയുമായിരുന്നു പ്രസന്ന.

അതുകേട്ട് അവരെയെല്ലാം താൻ ശത്രു സ്ഥാനത്ത് നിർത്തി.. നാട്ടിൽ ഏറ്റവും വലിയ വീട് തങ്ങളുടെതാവണം എന്ന് പ്രസന്നയ്ക്ക് ആയിരുന്നു നിർബന്ധം അവളുടെ മോഹം അല്ലേ എന്ന് കരുതി മുണ്ട് മുറുക്കി ഉടുത്ത് വരെ നാട്ടിലേക്ക് പണം അയച്ചു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.. പലപ്പോഴും അനിയൻ മുകുന്ദൻ വിളിച്ചിട്ട് ഇങ്ങനെ എല്ലാം അയച്ചു കൊടുത്ത വിഡ്ഢി ആവരുത് സ്വന്തം പേരിൽ ഒരു സേവിങ്സ് എപ്പോഴും വേണം എന്ന് പറയാറുണ്ട്..

പ്രസന്നയുടെ വാക്ക് കേട്ട് അവരെയെല്ലാം ആ,ട്ടിപ്പായിച്ചു… മനുഷ്യ അനിയന് നിങ്ങളോട് അസൂയയാണ്.. അവനെക്കൊണ്ട് ഈ ജന്മം ഇതുപോലെ ഒരു വീടും സ്ഥലവും ഒന്നും ഉണ്ടാക്കാൻ പറ്റില്ല അപ്പൊ പിന്നെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് മടുപ്പിക്കുകയാണ് എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ അത് വിശ്വസിച്ചു അല്ലെങ്കിലും അവൾ പറയുന്നതായിരുന്നു തനിക്ക് വേദവാക്യം..

തന്റെ വീട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും ഒരു പരിപാടി ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിലേക്ക് ഒരു രൂപ പോലും കൊടുക്കാൻ അവൾ സമ്മതിക്കാറില്ല പകരം അവളുടെ വീട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ വാരിക്കോരി കൊടുക്കും..

അവൾക്ക് കൺവിൻസ് ചെയ്ത് തന്നെ വരുതിക്ക് വരുത്താനുള്ള കഴിവ് ധാരാളം ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവൾ പറയുന്നതെല്ലാം കണ്ണും അടച്ച് വിശ്വസിച്ചു .. പതിയെ തന്റെ കുടുംബക്കാർ എല്ലാവരും തമ്മിൽ നിന്ന് അകന്നു അവർ അകന്നതൊന്നും വലിയ കാര്യമാക്കി കൂട്ടിയില്ല എപ്പോഴും തന്റെ കൂടെ നിൽക്കാൻ പ്രസന്നയും മക്കളും ഉണ്ടാകുമല്ലോ എന്ന് കരുതി… സ്വന്തം മക്കൾക്ക് പോലും അച്ഛൻ ഇപ്പോൾ ഒരു ഭാരമാണ് . പ്രസന്ന ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ പറഞ്ഞുവെങ്കിലും പിന്നീട് അവരെയും ഒന്ന് പോയി കണ്ടു അവർക്ക് അച്ഛനോട് സംസാരിക്കാൻ പോലും താല്പര്യം ഇല്ല… ഒരുതരം അധികപ്പറ്റ് പോലെയാണ് അവർ പെരുമാറിയത്.. ഇതുവരെ താൻ വരുന്നു എന്നറിയുമ്പോൾ ഒരുപാട് ദിവസം മുൻപ് തന്നെ കൊണ്ടുവരാനുള്ള ലിസ്റ്റ് അയയ്ക്കും.. എയർപോർട്ടിൽ വന്ന് തന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കണ്ണീരൊഴുക്കും… അതെല്ലാം വെറും അഭിനയം ആയിരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ വൈകി..

ഹരിദാസൻ, ഇന്ന് തന്റെ അവസ്ഥ ഓർത്ത് വിതുമ്പി. ​”ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റിനുള്ള ശിക്ഷയാണിത്,” അയാൾ സ്വയം മന്ത്രിച്ചു. അപ്പോഴാണ് അവിടേക്ക് അയാളുടെ അനിയൻ മുകുന്ദൻ എത്തിയത്. വർഷങ്ങളായി മിണ്ടാതിരുന്നിട്ടും, തന്നെ അവഗണിച്ചിട്ടും മുകുന്ദൻ തന്റെ ജ്യേഷ്ഠനെ ഉപേക്ഷിച്ചില്ല.

​”ഏട്ടാ… എഴുന്നേൽക്ക്. നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം,” മുകുന്ദൻ ഹരിദാസന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. ഹരിദാസൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “എനിക്ക് ഏത് വീട് മുകുന്ദാ? ഞാൻ നിങ്ങളെ എല്ലാവരെയും ഉപേക്ഷിച്ചു പോയില്ലേ അതും ആ നന്ദികെട്ടവളുടെ വാക്ക് കേട്ട്.. അതിനുള്ളത് എനിക്ക് കിട്ടി പ്രസന്ന എന്നെ എന്റെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറക്കി വിട്ടു.”

സങ്കടം സഹിക്കാൻ വയ്യാതെ വാവിട്ടു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഹരിദാസൻ പറഞ്ഞു.. ​”അതൊക്കെ പോട്ടെ ഏട്ടാ. പണ്ട് ഏട്ടൻ ചെയ്തത് പോട്ടെന്ന് ഞങ്ങൾ വെച്ചു. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ എത്ര തെറ്റ് ചെയ്താലും ഏട്ടൻ ഏട്ടൻ അല്ലാതെ ആകുന്നില്ലല്ലോ… ഇപ്പോൾ ഏട്ടൻ തനിച്ചല്ല, ഞങ്ങൾ കൂടെയുണ്ട്,” വീട്ടിൽ അച്ഛനും അമ്മയും ഒക്കെ ഏട്ടന് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുകയാണ് വരൂ നമുക്ക് പോകാം… എന്നിട്ട് എല്ലാം ഒരു കരക്ക് എത്തിക്കാം മുകുന്ദൻ ആശ്വാസവാക്കുകൾ നൽകി.?​മുകുന്ദനും അച്ഛനും ചേർന്ന് ഹരിദാസന് പുതിയൊരു കരുത്ത് നൽകി. “ഏട്ടൻ തോറ്റുകൊടുക്കരുത്. ഏട്ടന്റെ അധ്വാനം ആ തയ്യൽക്കാരനും പ്രസന്നയ്ക്കും അനുഭവിക്കാൻ വിട്ടുകൊടുക്കരുത്. നമുക്ക് കോടതിയിൽ പോകാം,” മുകുന്ദൻ പറഞ്ഞു.

പിന്നീടുള്ള മാസങ്ങൾ പോരാട്ടത്തിന്റേതായിരുന്നു. മുകുന്ദൻ ഹരിദാസന് വേണ്ടി വക്കീലന്മാരെ കണ്ടു. ഗൾഫിൽ നിന്ന് വർഷങ്ങളായി പ്രസന്നയുടെ അക്കൗണ്ടിലേക്ക് അയച്ച ഓരോ രൂപയുടെയും രേഖകൾ അവർ തപ്പിയെടുത്തു. ബാങ്ക് സ്റ്റേറ്റ്‌മെന്റുകളും, പ്രസന്നയ്ക്ക് സ്വന്തമായി വരുമാനമില്ലെന്ന വസ്തുതയും കോടതിക്ക് മുന്നിലെത്തിച്ചു. കോടതിയിൽ പ്രസന്ന വാദിച്ചത് ആ പണം മുഴുവൻ തന്റെ വീട്ടുകാർ തന്നതാണെന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ രേഖകൾക്ക് മുന്നിൽ അവളുടെ നുണകൾ ചീട്ടുകൊട്ടാരം പോലെ തകർന്നു.
​വിധി വന്ന ദിവസം കോടതി വരാന്തയിൽ വെച്ച് രമേഷ് പ്രസന്നയെ നോക്കി പറഞ്ഞു, “ഇനി ഇതിൽ ഒന്നും കിട്ടുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല പ്രസന്നേ, ഞാൻ പോകുന്നു.” തന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന രമേഷ് തന്നെ കൈവിട്ടത് കണ്ടപ്പോൾ പ്രസന്നയ്ക്ക് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. എന്നാൽ അപ്പോഴേക്കും വൈകിപ്പോയിരുന്നു.

കോടതി വിധി ഹരിദാസന് അനുകൂലമായിരുന്നു. “പ്രതിഫലമില്ലാതെ ഒരു പുരുഷൻ ചെയ്ത അധ്വാനം തട്ടിയെടുക്കാൻ ആർക്കും അവകാശമില്ല. ഈ സ്വത്ത് ഹരിദാസന്റേതാണ്,” ജഡ്ജിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഹരിദാസന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. വീണ്ടും സ്വന്തം വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ ഹരിദാസന്റെ മനസ്സിൽ പകയുണ്ടായിരുന്നില്ല. പ്രസന്ന തന്റെ സാധനങ്ങളുമായി ആ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ അയാൾ ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി. അവൾ തലതാഴ്ത്തി വേഗത്തിൽ നടന്നുപോയി. ഹരിദാസൻ തന്റെ അച്ഛനെയും സഹോദരങ്ങളെയും അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. ​”ഇനി ഇത് നമ്മുടെ വീടാണ്. നമ്മൾ എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചു കഴിയുന്ന വീട്,” ഹരിദാസൻ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ​ച തിയിലൂടെ നേടിയതൊന്നും അധികകാലം നിലനിൽക്കില്ലെന്നും, പ്രതിസന്ധി കളിൽ ഒപ്പം നിൽക്കുന്ന കുടുംബമാണ് യഥാർത്ഥ സമ്പത്തെന്നും ഹരിദാസൻ വൈകിയാണെങ്കിലും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ വലിയ വീട് ഇപ്പോൾ മരിച്ച ചുവരുകളുള്ള കെട്ടിടമല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹമുള്ള മനുഷ്യർ വസിക്കുന്ന ഒരു മന്ദിരമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.