അമ്മാളു അവസാനഭാഗം~~~~ എഴുത്ത്: കാശിനാഥൻ

രാത്രിയിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ നെഞ്ചോരം ചേർന്നു ഇത്തിരി പാട് പെട്ടു തിരിഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ് അമ്മാളു.

അവനും അവളുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു വന്നു.

എന്നിട്ട് ആ നെറുകയിൽ മുത്തി.

എന്നാലും എന്റെ വിഷ്ണുവേട്ടാ, എനിക്ക് ഇപ്പോളും അങ്ങോട്ട് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല കേട്ടോ..

അവൾ വലതു കൈ എടുത്തു താടിയ്ക്ക് കയ്യും കൊടുത്തു വിഷ്ണുവിനെ നോക്കി.

“എന്താഡാ…എന്ത് പറ്റി…”

“അല്ല… കൃത്യം, ഒറ്റ മാസം കൊണ്ട്, ഇതെങ്ങനെ….”

മറുപടിയായി അവൻ അവളുടേ കാതിൽ എന്തോ പറഞ്ഞു..

“ഹോ….. നമ്മുടെ കുഞ്ഞാവേടെ ഒരു കാര്യം…ആള് ജഗ ജില്ലി ആണ് അല്ലേ .”

അവൾ പറഞ്ഞു നിറുത്തിയതും വിഷ്ണു ഒന്നെഴുന്നേറ്റു അവളുടെ വീർത്ത വയറിൽ അധരം ചേർത്തു.

ചക്കര വാവേ…… Love you…

☆☆☆☆☆☆☆☆

അമ്മാളുവിന് തന്റെ ഗർഭകാലം വളരെ സന്തോഷം നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.

കാരണം വിഷ്ണുവിന്റെ സ്നേഹവും പരിലാളനയും ആവോളം അവർക്ക് ലഭിച്ചു.
അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം വാങ്ങിക്കൊടുത്ത്, എല്ലാ വിക്കെന്റിറ്റിലും അവളെ ഔട്ടിങ്ങിനു കൊണ്ടുപോകുകയും,ഒക്കെ ചെയ്യും അവൻ.

ഓരോ ദിവസവും വിയർത്തുവരുന്ന അവളുടെ വയറിലേക്ക് നോക്കി അവൻ കാത്തിരിന്നു, തന്റെ കണ്മണിയെ ഒന്നു കാണുവാൻ.

അമ്മാളുവിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും, ഒരുപാട് പറഞ്ഞു നോക്കി, കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് വീട്ടിലേക്ക്  വന്നു നിൽക്കാൻ. പക്ഷേ വിഷ്ണു സമ്മതിച്ചില്ല.

യാതൊരു കാരണവശാലും തന്റെ അരികിൽ നിന്നും, അവളെ മാറ്റില്ല എന്നുള്ളത് അവൻ തീരുമാനിച്ച കാര്യം ആയിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട് ഇടയ്ക്കൊക്കെ അവർ അമ്മാളുവിന്റെ അടുത്ത് വന്ന് നിൽക്കും,.

വിഷ്ണു ഇടക്കൊക്കെ ഭയങ്കര സ്ട്രിക്ട് ആയിരുന്നു. കാരണം എല്ലാ ദിവസവും നിർബന്ധം ആയിട്ടും അവൾ എന്തെങ്കിലും ബുക്ക്സ് വായിക്കണം. അവൻ ലൈബ്രറിയിൽ നിന്നും, ബുക്സ് കളക്ട് ചെയ്തു കൊണ്ട്  വന്നു വെച്ചിട്ടുണ്ടയിരുന്നു.

മാളുവിന് ആണെങ്കിൽ ചില ദിവസങ്ങളിൽ ആകെ മടിയാണ്.
അപ്പോഴൊക്കെ അവൻ അവൾക്ക് റസ്റ്റ് എടുക്കാൻ ടൈം കൊടുക്കുകയും ചെയ്യും,  പക്ഷേ വിഷ്ണുവിന്റെ പോളിസി എന്ന് പറയുന്നത്, കുഞ്ഞുവാവയ്ക്ക് നല്ല അറിവും വിവരവും ഒക്കെ വേണമെങ്കിൽ ഇത്തിരി വായന അമ്മയ്ക്ക് അത്യാവശ്യമാണ് എന്നതായിരുന്നു.

ഏഴാം മാസത്തിലെ ചടങ്ങ് വന്നപ്പോൾ അമ്മാളുവിനെ അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് അയക്കാൻ അവനു ഇത്തിരി വിഷമം വന്നു എങ്കിലും യാതൊരു നിർവാഹവും ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഒറ്റ ദിവസത്തേക്ക് അവളെ പറഞ്ഞു വിടുകയാണ് അവൻ ചെയ്തത്.

എന്നിട്ട് അടുത്ത ദിവസം ഉച്ചയോടുകൂടി അവളെ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വരികയും ചെയ്തു.

എന്നോട് എത്രമാത്രം വെറുപ്പ് കാണിച്ചിരുന്ന ആളാണ്,കുഞ്ഞുവാവയോട് ഉള്ള ഇഷ്ട്ടം കൊണ്ടല്ലേ ഈ കരുതലും സ്നേഹവും ഒക്കെ..

അവനോട് ചേർന്ന് കിടന്ന് കുറുമ്പോട് കൂടി അമ്മാളു ചോദിക്കുമ്പോൾ,മറുപടിയായി അവളുടെ കവിളിൽ ആഴത്തിൽ ഒരു മുത്തം കൊടുക്കും.അതിലൂടെ വ്യക്തമായിരുന്നു അവന്റെ സ്നേഹം എത്രത്തോളം ആണെന്നുള്ളത്.

അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ ഒന്നൊന്നയ് കൊഴിഞ്ഞു പോയ്കൊണ്ടേ ഇരുന്നു..

ലാസ്റ്റ് ചെക്കപ്പിന് ചെന്നപ്പോൾ ആണ് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത് അഡ്മിറ്റ് ആയിക്കോളാൻ..

പെട്ടന്ന് കേട്ടപ്പോൾ കുറച്ചു ടെൻഷൻ തോന്നി എങ്കിലും കുഞ്ഞുവാവയെ കാണുവാനുള്ള അതിയായ ആഗ്രഹത്താൽ അമ്മാളു, സന്തോഷിച്ചു.

പ്രഭയും മീരയും നേരത്തെ തന്നെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനുള്ള ബാഗ് ഒക്കെ റെഡിയാക്കി വെച്ചിരുന്നു.അതുകൊണ്ട് അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തു എന്നറിഞ്ഞതും അവർ ഇരുവരും പെട്ടെന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് വന്നു.അമ്മാളുവിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും വൈകുന്നേരത്തോടെ കൂടി എത്തി.

അടുത്തദിവസം വെളുപ്പിനെ നാലുമണിക്കായിരുന്നു അവൾക്ക് പെയിൻ വരാനുള്ള ഇഞ്ചക്ഷൻ എടുത്തത്.

അതുവരെ തികച്ചും ലാഘവത്തോടുകൂടി കാര്യങ്ങൾ കണ്ടവൾ, നേരം പിന്നിടുംതോറും ചെറുതായി കരയുന്നത് വിഷ്ണുവിനെ ഞെട്ടിച്ചു.

പെയിൻ കൂടി വരുകയാണെന്ന് അറിഞ്ഞതും,ലേബർ റൂമിലെ സിസ്റ്റർ വന്നു അവളെ അവിടേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി..

വാതിലടയും മുന്നേ,അമ്മാളു നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ വിഷ്ണുവിനെ ഒരു നോട്ടം നോക്കി.

അത് അവന്റെ മനസ്സിൽ അത്രമേൽ ആഴത്തിൽ തറയ്ക്കുന്നതായിരുന്നു.

അമ്മയും അപ്പച്ചിയും ഒക്കെ ലളിത സഹസ്രനാമം ചൊല്ലിക്കൊണ്ട് അവൾക്കായി പ്രാർത്ഥിച്ചു.

എത്രയും പെട്ടെന്ന്,എല്ലാം ഒന്ന് കഴിഞ്ഞ് കിട്ടണം എന്നായിരുന്നു,ആ സമയത്ത് തന്റെയും ഒരേയൊരു പ്രാർത്ഥന.

ഇടയ്ക്കൊക്കെ,നേഴ്സുമാർ ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ പ്രതീക്ഷയോടുകൂടി അവർ നോക്കും.

പ്രൈമി ആയതുകൊണ്ട്,ഒന്നുമായിട്ടില്ലെന്നും സമയമെടുക്കും എന്നും ഒക്കെ നഴ്സ് അറിയിച്ചു.

വെളുപ്പിന് അഞ്ചുമണിക്ക് ലേബർ റൂമിലേക്ക് കയറ്റി കൊണ്ടുപോയതാണ് അമ്മാളുവിനെ. നേരം ഇപ്പോൾ 11 കഴിഞ്ഞു.

ഇതുവരെയായിട്ടും ഒരു അനക്കവും ഇല്ലാതെ വന്നപ്പോൾ വിഷ്ണു ചെന്ന് ഡോക്ടറെ കണ്ടു.

അതൊക്കെ ചെറിയ ചെറിയ പെയിൻ ആണെന്ന്,ശരിക്കുമുള്ള കൺട്രാക്ഷൻ ആരംഭിക്കാൻ കുറച്ചുനേരം കൂടി വെയിറ്റ് ചെയ്യണമെന്നും ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു..

ഒപ്പം അമ്മാളുവിനെ കയറി കാണുവാൻ വിഷ്ണുവിന് അനുവാദവും നൽകി.
അത് ഇത്തിരി വിഷമമുള്ള കാര്യമാണെങ്കിലും,അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

അവനെ കണ്ടതും പാവം അമ്മാളുന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞു തൂവി.

എടാ.. പെട്ടെന്ന് കഴിയും, ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു കേട്ടോ, കുറച്ചു സമയം കൂടി, നമ്മുടെ വാവയ്ക്ക് വേണ്ടിയല്ലേ.

അവളുടെ വിരലുകളിൽ വിരൽ കോർത്തു കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മാളു വിങ്ങി കരഞ്ഞു.

ഒരു തരത്തിൽ അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു വിഷ്ണു പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ എല്ലാവരും അവനെ കാത്ത് നിൽപ്പുണ്ട്.

പിന്നെയും പ്രാർത്ഥനയുടെ മണിക്കൂറുകൾ.

ഏകദേശം ഒരു മണി ആവാറായി നേരം.

ഒരു സിസ്റ്റർ ഇറങ്ങി വന്നു.

, വൈദ്ദേഹി വിഷ്ണുന്റെ കൂടെ ആരാണ് ഉള്ളത്.

വിഷ്ണു ഓടി അവരുടെ അടുത്തേക്ക്.

ഡെലിവറി കഴിഞ്ഞു, മോൻ ആണ് കേട്ടോ. കുഞ്ഞിനെ ഇപ്പൊ കാണിക്കാം
പുഞ്ചിരിയോടെ അവര്പറഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരും സന്തോഷം കൊണ്ട് മതിമറന്നു..

പത്തു മിനിറ്റുനുള്ളിൽ തൂവെള്ള നിറം ഉള്ള തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞു കുഞ്ഞിനെ സിസ്റ്റർ കൊണ്ട് വന്നു.

കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു കിടക്കുന്ന തന്റെ പോന്നോമനയേ വിഷ്ണു അരുമയോട് നോക്കി.

അച്ചോടാ… പൊന്നെ ഉറങ്ങുവാണോ….

പ്രഭ കുഞ്ഞുനെ മേടിച്ചു മാറോടു ചേർത്തു.
നല്ല ഉറക്കത്തിൽ ആണല്ലോ. വാവേ…. ഒന്ന് എഴുന്നേറ്റ് വായോ.

വിഷ്ണു പറഞ്ഞതും പെട്ടെന്ന് തന്നെ കുഞ്ഞാവ കണ്ണു ചിമ്മി തുറന്നു എല്ലാവരെയും നോക്കി.

അത് കണ്ടതും എല്ലാവരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു..

ഹ്മ്മ്മ്… അച്ഛനെ മനസിലായി അല്ലെ പൊന്നെ…നോക്ക്യേ കണ്ണു തുറന്നത്.

മീര പറഞ്ഞപ്പോൾ വിഷ്ണു കുഞ്ഞിന്റെ കവിളിൽ ഒന്ന് തോണ്ടി.

സിസ്റ്റർ വൈദ്ദേഹി…വിഷ്ണു ചോദിച്ചു

ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ലാ. ആൾ ഒക്കെയാണ്.

ഒന്ന് കാണാൻ പറ്റുമോ,?

ഞാൻ ഡോക്ടറോട് ചോദിച്ചു പറയാം.

കുഞ്ഞിനെയും ആയിട്ട് സിസ്റ്റർ അകത്തേക്ക് വീണ്ടും പോയി…

അമ്മയും മീരേടത്തിയും ഒക്കെ എല്ലാവരെയും ഫോണിൽ വിളിക്കുന്നുണ്ട്.അത് പോലെ തന്നെ അമ്മാളുന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും..

അപ്പോളേക്കും അച്ഛനും ഏട്ടനും കുട്ടികളെ കൂട്ടി എത്തി.

ഉച്ച വരെയേ അവർ സ്കൂളിൽ പോയൊള്ളു. എന്നിട്ട് ലീവ് എടുത്തു വന്നത് ആണ്.

വിഷ്ണുനോട്‌ അമ്മാളുനെ കേറി കണ്ടോളാൻ സിസ്റ്റർ വന്നു പറഞ്ഞു.

അവൻ പെട്ടന്ന് അവിടക്ക് കയറി ചെന്നു.

ചെറു പുഞ്ചിരി തൂകി കിടക്കുകയാണ് പെണ്ണ്.

പെട്ടെന്ന് എന്തോ അവന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞു.

അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു മുത്തം കൊടുത്തു കൊണ്ട് അവൻ ഒന്ന് മന്ദഹസിച്ചു.

വിഷ്ണുവേട്ട കണ്ടോ വാവേനെ…?
പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അമ്മാളു അവനോട് ചോദിച്ചു.

ഹമ്.. കണ്ടെടാ, എന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് അവൻ കണ്ണു ചിമ്മി കാണിച്ചു.
. പറയുമ്പോൾ അവന്റെ വാക്കുകളിൽ സന്തോഷം തുടി കൊട്ടി.

ആഗ്രഹം പോലെ ഒരു മോനേ കിട്ടി നമ്മുക്ക് അല്ലെ ഏട്ടാ..

അവൾ സാവധാനം പറഞ്ഞു.

ഹമ്…. അതേടാ… ഇനി ഒരു മോളേ കൂടി കിട്ടിയാൽ ഞാൻ കൃതാർത്ഥൻ ആയി.

വിഷ്ണു മെല്ലെ അവളോട് പറഞ്ഞപ്പോ അമ്മാളു അവനെ കടുപ്പിച്ചു ഒരു നോട്ടം നോക്കി.

ഇത്രയൊക്കെ ആയിട്ടും ഒരു മാറ്റോം ഇല്ലല്ലോ.എനിക്ക് എന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ നീറി പുകയുവാ മനുഷ്യാ….

അവൾ നെറ്റി ചുളിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ വിഷ്ണു ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു.

ചുമ്മാ പറഞ്ഞത് ആണ് പെണ്ണെ. ഇനി നീ പറയാതെ നിന്നെ ഒന്ന് തൊട്ട് പോലും നോക്കില്ല.. സത്യം.

തന്റെ നെറുകയിൽ കൈ വെച്ച് കൊണ്ട് അവൻ പറയുന്ന കണ്ടപ്പോൾ അമ്മാളു ഒരു ചിരിയോടെ കിടന്നു.

അപ്പോളേക്കും കുഞ്ഞിനെ പാലൂട്ടൻ വേണ്ടി ഒരു സിസ്റ്റർ അവിടേക്ക് കൊണ്ട് വന്നു.

സിസ്റ്റർ, ഒരു സെൽഫി എടുത്തോട്ടെ പ്ലീസ്…
വിഷ്ണു പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ കുഞ്ഞിനെ അമ്മാളുന്റെ കൈയിൽ കൊടുത്തു.

മൂവരും കൂടി ഒരു സെൽഫി അവന്റെ ഫോട്ടോ നിറയെ മിന്നികൊണ്ടേ ഇരുന്നു.

അവസാനിച്ചു.